සොබාදහම, නුඹ පුදුමාකාර මැවුම් කරුවෙක්.ගිරි දුර්ග, වන පෙත්, දිය උල්පත් අතර මේ වගේ අහිංසක ආදර කතාවකටත්
මහපොලොව මත පූදින්න ඉඩක් ලැබිලා.මේ කැලෑ මලකට ආදරයෙන් බැඳුණු මකුළු දැලක්.
මකුළු දැලක් මේ නමක් නොදන්න දම් පාට මල් පොහොට්ටු ටික හරි ආදරෙන් වෙලාගෙන.
හැබැයි මේ මකුළු දැල මල් පොහොට්ටුවලට පිපෙන්න ඉඩ දෙනවා. මකුළු දැල ඒ තරම් නම්යශීලියි.
මල් පිපෙන පිපෙන පැත්තට දැල වියනවා මිසක මල් පිපෙන එක නතර කරන විදිහට දැල මල් හිර
කරන්නෙ නැහැ. හරියට ඒක අපි හොයන ආදර බැඳීම වගේ. අපි යන යන මාවතට අපිත් එක්ක යන , අපේ පාර අවහිර
නොකරන ආදරණීය දැලක පැටලෙන්න අපිත් පෙරුම් පුරණවා.
ඇත්තමයි මානව පේ්රමයත් යරියට මේ දම් පාට මල්
පොකුරයි මකුළු දැලයි වගේ.හිතන්න ටිකක් ..... මල් පිපෙන්නත් ඕනි, හැබැයි මකුළු දැල පළුදු නොවෙන්නත්
ඕනි. හරියටම කිව්වොත් ඒක , අපි හොයන ජීවන
සහකාරය හෝ ජීවන සහකාරියගේ ආදරය පළුදු නොවෙන්නත්
ඕනි. හැබැයි අපේ ජීවිතවල හීන හැබෑ වෙන්නත්
ඕනි.මේ දම් පාට මල් පොකුරටයි මකුළු දැලටයි තියෙන අන්යොන්ය සුහදකම
සොබාදහම් මාතාව මානවයින්ට නොදුන්නෙ ඇයි? මේ සොබාදහමේ අපූරු බැදීම අපිටත් දුන්නා නම් අද අපේ ජීවිත මෙන තරම් සුන්දර
වේවිද .එහෙනම් අපිට මේ ලෝකේ අපරාජිතයින් , මානසික රෝගින් , පෞරුශ දුර්වලතා
ඇත්තන් මුණ නොගැහෙන්න තිිබුණා. දම් පාට මල් පොකුරයි මකුළු දැලයි වගේ නම්යශීලී බැඳීම් අපිටත් හිමි
උණා නම් අදටත් අර පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යාව අදටත් කැම්පස් යනවා.
මේ
මකුළු දැල මල හැරෙන හැරෙන අතට හැරෙනවා වගේම මලත් ඉඩ තියෙන පැත්තක් හොයාගෙන
පිපෙනවා. මේ විදිහට අපිටත් පුළුවන් නම් අපේ ජීවිතවල ඉඩ තියෙන පැත්තක් හොයාගෙන ගොඩ
නැගෙන්න ,
ජීවිතේ මොන තරම් සුන්දර වේවිද. අවාසනාවට අපිට
මේ සරල සත්ය තේරෙන්නෙ නැහැ.
මානවයින් වුණු අපිට ඕනි හැම වෙලේම අපිටම ඕනි පාරෙ යන්න. එ් පාර වැහිල නම් අලූතින් පාරක්
හොයාගන්න අපි මහන්සි වෙන්නෙ නැහැ. වැහුණු පාරවල් ගැන හූල්ල හූල්ල අපි සුසුම්
හෙලනවා. හිතන්න කවදාහරි දවසක හුළඟක් ඇවිත් මේ මකුළු දැල කැඩිල යනවා. එතැන් පටන් මල
තනියම පිපෙනවා. ඉන් පස්සෙ මල පරවෙලා යනවා. ඒත් මකුළුවා දැල් බඳින එක නතර කරනවද. මේ
මකුළුවම වෙන තැනක දැල බදීවි. සමහරවිට අලූත් මලකුත් හොයා ගනීවි. මිටත් වඩා සියුම්ව
හුළඟට ඔරොත්තු දෙන දැලක් වියාවි. මේ විදියට අපේ ජීවිතත් ගැටගහගන්න පුළුවන්නම් .
අත්හැරීම්,
මගහැරීම්, ප්රතික්ෂේප කිරීම් හමුවේ අළුතින් ජීවිතය පටන් ගන්න පුළුවන් නම් අපිත්
සැබෑවටම සතුටින් ජීවත් වේවි.
